Jakież to niedogodności mogłaby sworzyć taka decyzja? Dotychczas było przecież cacy, współpraca Nikona z nikoniarzami trwała jak przyjaźń polsko-radziecka. Były gadżety, był sprzęt i materiały, na prezentacjach i warsztatach byli wybitni fotograficy oraz marketerzy z Nikon Polska… Czy stare, dobre czasy się skończyły – pytają nikoniarze, przygnieceni brzemieniem prawniczej korespondencji? A Nikon zapewnia, że “działania te w żadnej mierze nie są wymierzone przeciwko społecznościom naszych Klientów oraz fanom marki.”

No dobrze, a przeciwko komu? Może przeciwko Taronowi, Sigmie lub zamiennikom nikonowskich gripów? Chyba nie, bo oni się raczej akurat cieszą, że wierne oddziały Nikona zaczynają szemrać i zwalnia się strefa wpływów. Może przeciwko trollom, które tu i ówdzie podkopują reputację marki? Też chyba nie, bo nie tu, to ówdzie, w dodatku jeszcze zajadlej sobie podrążą.

Zajrzyjmy raz jeszcze do oświadczenia i sprawdźmy po co Nikon dokonał tego abordażu. Otóż “działania te mają na celu zapewnienie zgodnego z polityką korporacyjną oraz z prawem wykorzystywania zastrzeżonego znaku towarowego Nikon”. Oho. Poważna sprawa – polityka i prawo. Potocznie tłumacząc: “nikt już pod marką Nikon źle o nas pisał nie będzie! Albo dobrze i oficjalnie, albo jak tam sobie chcecie, robaczki, tylko uważać na ląągo, bo prawnik wezwanie wysmaży i zrobi wam kuku na móniu.”

Aby jednak oddać sprawie całą sprawiedliwość, należy powiedzieć, że polityka i prawo stoją murem po stronie Nikona, chroniąc markę przed “niezgodnym wykorzystaniem” jej dziewiczej czystości. Pojawia się jednak zaraz pytanie: czy aby one same jej przypadkiem nie teges? Bo przecież marka to nie “ląągo w kontekście”. Marka to wizerunek, który funkcjonuje w świadomości klientów. Czy ten wizerunek nie został tu (przypadkiem, rzecz jasna, i tylko troszeńkę…) utytłany?

Sęk w tym, że to nie ogień, lecz prawdziwy pożar, który gwałtownie pożera wszystko co się w nim porusza. Statusy setek znajomych, wyniki quizów oraz inne newsy zaczynają śmigać na tablicach użytkowników jak wariaty. Co z tego, że ktoś zostanie fanem naszej firmowej strony, jeśli w międzyczasie dołączył do kilkunastu innych, a jutro zaordynuje sobie kilkanaście następnych. Pożar się wzmaga, szum narasta, a nasz wychuchany status niknie pomiędzy chrumknięciem farmvillowej świki i złotą myślą misia Luja. Jak tu się przebić? Łatwo nie jest.

Sytuacja na Facebooku zaczyna przypominać świat szadoków. Pamiętacie “Szadoki i Wielki Nic“? Genialny francuski serial animowany opowiada o świecie Szadoków – stworzeń, żyjących w strachu przed “Wielkim Nicem”, zmniejszaczem wszechświatów. Gdy Wielki Nic napada na wszechświat szadoków, zaczyna się spadoza, polegająca na spadaniu z nieba różnych śmieci. Szadoki wpadają na pomysł by napompować wszechświat i budują w tym celu wielką pompę. Niestety, Wielki Nic zmniejsza wszechświat do wielkości ziarna fasoli… Fejsbookowy boom jest jak właśnie takim Wielkim Nicem, który powoduje spadozę statusów, informacji, quizów, aplikacji, marek, fanpageów i całego informacyjnego śmiecia. Świat szadoków, czyli uwaga oraz zaangażowanie użytkowników ulega zmniejszeniu, które jest wprost proporcjonalne do skali rozwoju Facebooka.

Prognozy są chaotyczne, ale jak zwykle wygra ten, kto w tłumie okrzyków “Mnie, wybierz mnie!” znajdzie sposób na uważną interakcję.

Trwa sezon ogórkowy i nic poważnego nie dzieje się… Frytka założyła konto na Blipie i nie nadąża z przyjmowaniem zaproszeń. Słońce przygrzewa, więc spin doktorzy z PiS-u łaskawym okiem spoglądają w stronę tych, co oglądają filmiki, pornografię i pociągają z butelki z piwem. Najpierw Adam B. z Michałem K. zdeka poćwierkali, a teraz przygotowują się do mocnego uderzenia – partia zamierza uruchomić portal społecznościowy. Na razie o nowym projekcie wiadomo tylko tyle, że wzorowany jest na serwisie założonym przez sztab Baracka Obamy, który był wzorowany na projekcie Sarkozy’ego. Podobno serwis jest już gotowy i ma wystartować po wakacjach.

Coraz głośniej ostatnio o roli mediów społecznościowych w polityce, a szerzej – o wpływie internetu na kształtowanie społeczeństwa obywatelskiego. Niedawno pisał o tym Paweł, a niezmordowany Jacek Gadzinowski klepie na ten temat posta za postem. W szczytowym momencie teherańskiego kryzysu wyborczego na Twitterze co godzinę pojawiało się nawet 220 tysięcy wiadomości dotyczących bieżącej sytuacji w Iranie. – Gdy dziennikarze zostali zmuszeni do opuszczania kraju, Twitter stał się oknem na świat – relacjonują Interaktywni i sprzedają newsa, że Mark Pfeifle, jeden z doradców byłego prezydenta George’a W Busha sugeruje przyznanie Twitterowi Pokojowej Nagrody Nobla za “szerzenie braterstwa między narodami” oraz “promowanie pokoju”.

Wszystko piękne, dobre i prawdziwe, tylko dlaczego news Interaktywnych datowany jest na 8 lipca 2009? Wszak dzisiaj mamy siódmy… Prorok?

Głównym wyzwaniem technologicznym w tym projekcie było zintegrowanie serwisu (zrealizowanego niemal w całości we Flash’u) ze sklepem internetowym. Stworzenie efektownej warstwy wizualnej także w samym procesie zakupowym, wiązało się z naszym głębokim przekonaniem, że elegancka bielizna powinna być kupowana w „stylowym butiku” – a nie w anonimowym „dyskoncie”. W rezultacie przeglądając serwis i trafiając na interesujący model bielizny, płynnie przechodzimy do formularza zakupu, pozostając w przyjemnym otoczeniu satyny i koronek .

Elementem strategii marketingowej „Kingi” są działania w social media, w tym w blogosferze.
W serwisie od niedawna funkcjonuje blog. Jego tematyka obejmie m.in. ciekawostki o tworzeniu bielizny „od kuchni”, porady, trendy. To także miejsce komunikacji z klientkami – wymiany opinii o konkretnych modelach, kolekcjach, rozmiarówce itd. W blogosferze odbył się też pierwszy konkurs online „Kingi” – na Walentynki. Do współpracy przy nim zaprosiliśmy trzy wpływowe blogerki ze środowiska tzw. szafiarek, w tym „kultową” Ryfkę i jej blog Szafa Sztywniary. Daliśmy im wolną rękę – blogerki same wymyśliły walentynkowe zadania, a nagrodami za ich rozwiązanie były komplety bielizny „Kingi”. Akcja zdobyła pozytywne komentarze innych blogerek i Internautek, spowodowała też wzrost odwiedzalności serwisu (o ponad 100 proc.) i falę zwiększonej sprzedaży w e-sklepie. Tak na dobry początek .

Podsumowując: zapraszamy wszystkich, którzy noszą bieliznę na www.Kinga.com.pl

„Earth Hour” wydaje się wzorowym przykładem realizacji współczesnej kampanii społecznej z wykorzystaniem Internetu. Zresztą sieć jest od dawna chętnie wykorzystywana przez wszelkie organizacje społeczne – zarówno przez „giganty”, jak Amnesty International czy Greenpeace (virale, profile w serwisach społecznościowych, gry), a także przez małe, młode fundacje, dla których Internet jest często jedynym dostępnym (ze względu na niskie koszty) kanałem dotarcia.

W profilu na MySpace, w rubryce „Fajnie byłoby poznać:” „Earth Hour” odpowiada: „A clean, green future for the planet ”

Ja też uważam, że to byłoby fajne, i ogłaszam to rejestracją na www.earthhour.org, zakupem świeczek na sobotni wieczór oraz energooszczędnej żarówki na później – i powyższym postem.

Żeby się dowiedzieć o co chodzi, tez postanowiłem pisać bloga. Firma infinity group się zgodziła, więc jestem i piszę na blogu IG. Aha, jeszcze jedno, zgodziła się, ale musze dołączyć disklajmerek, ze IG nie ponosi odpowiedzialności za posty i komentarze pozostawione przez malamuty.